Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider

karen met naam

LAATSTE DEEL EN 30 KILO LICHTER

 

Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren. "Mijn streefgewicht? Maak er maar vijf kilo van; ik wil de lat niet direct te hoog leggen." Dat waren de woorden waarmee mijn Maya avontuur op 08-09-‘10 begon. Nu, inmiddels negen maanden verder, ben ik al een kleine drie maanden stabiel op mijn uiteindelijke streefgewicht. Dat dat bijna 30 kilo lichter zou zijn dan toen ik begon met mijn 96,6 kg schoon aan de haak, had ik nooit durven dromen.

Als ik terugkijk op mijn periode van afvallen, dan kan ik het niet eens meer zien als een periode van diëten of lijnen. Maya heeft mij een andere levensmanier gebracht; eentje die bij me past. Achteraf besef ik me dat dat wellicht het belangrijkst is. Ik heb meerdere dingen in mijn leven geprobeerd, maar vooral diëten waarbij je vooral niet teveel eet en papjes naar binnen werkt, staan haaks op mijn manier van Bourgondisch leven. Bourgondisch leven was in het verleden wellicht vooral ook gerelateerd aan kwantiteit, maar dat is volledig omgeslagen naar kwaliteit. Ik geloof niet dat ik ooit in mijn leven zelf zo puur, zo vol smaak en lekker gekookt heb. Ik zeg ‘gekookt heb', maar het mooie is dat ik mijn ‘nieuwe way of life' te mooi vind om op te geven. Dat is uiteindelijk de kracht van Maya waarmee het mij nu en in de toekomst gaat lukken om op gewicht te blijven.

En natuurlijk; er zijn mindere dagen. Dagen waarop ik niet genoeg van chips, taart, wijn en friet kan krijgen. En ook ik kan wel eens vreselijk uit de band springen en ja, dat zie ik dan terug op de weegschaal. Maar niets let me om daar dan een keer van te genieten en de volgende dag wel weer de juiste keuzes te maken. De juiste keuzes die me niet eens kruim kosten.

Mensen vragen me nu: "Ben je weer gewoon aan het eten?". Ik zeg dan ‘ja', maar gewoon is voor mij gewoon gezond, bewust en de juiste keuzes maken. Maya heeft me aan het begin gezegd: "Je moet niet kijken naar wat anderen allemaal kunnen eten zonder aan te komen en wat jij niet kunt eten. Kijk wat jij allemaal wel kunt en maak daar de juiste keuzes in." Zo ontzettend waar, wat ze daar zegt. Ik kan zoveel en zoveel lekkers eten, zonder daar achteraf voor te hoeven boeten in kilo's.

En wie weet, beland ik nog wel een keer voor een correctiekuurtje bij Maya. Sowieso blijf ik lekker onder controle voor ‘de stok achter de deur', want ‘levenslang' mijn keuzes maken, zal ik wel moeten. Maar komt die maand dat er drie, vier kilo insluipt en ik me daar niet goed bij voel; dan heb ik het vertrouwen dat ik, al dan niet samen met Maya, de regie weer in eigen hand kan pakken en vanaf ‘morgen' kan starten met afvallen. Zonder pijn, zonder honger, maar vooral met heerlijk, regelmatig en gezond eten. Zoals de titel van mijn vorige verhaal zou ik graag mijn afvalperiode bij Maya af willen sluiten... Want het is zo waarheid voor mij geworden die zin.. Ik voel me als herboren, voel me geweldig, ben on top of the world met op mijn dertigste dertig kilo minder.

I Love Lekker Light Leven!!!!


karen met naamKaren - deel 9

I Love Lekker Light Leven!

Week 19 and counting....

Wat kan ik toch genieten van de tijd dat het zonnetje waterig doorkomt. Na een donkere decemberperiode ben ik echt wel toe aan een beetje zon, een beetje licht.


Daarom is het voor ons dan ook vaste prik om in het begin van het nieuwe jaar de kraakwitte sneeuw op te zoeken in Oostenrijk. En dan maar duimen dat de zon schijnt; dat is nog eens licht met een hoofdletter ‘L'.

Begin februari zijn we dan ook weer naar ons vertrouwde plekje in Tirol geweest. Natuurlijk bewapend met bergen nieuwe skikleding, (tja, je moet wat, hè !) namen Sjackie en ik met 15 vrienden en vriendinnen onze intrek in ons houten huisje aan de voet van de piste. Vaste prik in de vakantie is dat ik omgedoopt wordt tot Deli-Kaat en voor onze natjes en droogjes zorg. Uit vrije wil, hoor, gewoon omdat ik graag in de keuken bezig ben. Dat kwam me dit jaar wel heel goed uit; zo had ik zelf de hand in onze ontbijtjes en avondmaaltjes. Concreet heeft dit betekend dat ik vier van de zes avonden Maya-like heb kunnen koken. Iedereen heeft ontzettend gesmuld en drie vrienden in het bijzonder waren erg blij met me; ook zij behoorden in het verleden tot de clientèle van Maya.

Toen ik me volledig had uitgeleefd op een verantwoorde Mexicaanse maaltijd werd ik even in het zonnetje gezet. Onder luid gezang moest werd ik op een stoel getild (‘Want, Kaat, we kunnen je nu optillen, haha') en werd toegejubeld. Zo ontzettend lief; bedankt worden omdat je je hobby uitvoert...

Skiën maakt natuurlijk hongerig en omdat we vroeg op de berg zaten, namen we het er iedere middag van tijdens een heerlijke lunch. Gewoon een kaiserbroodje en een kopje soep; prima ski-voer. En na het skiën, verdient iedereen wel een borreltje. Gelukkig ben ik niet de grootste fan van après-ski, maar twee-en-een-halve keer stond ook ik op tafel met een Radler in mijn hand mee te kwijlen met Viva Hollandia.

Bang was ik wel een beetje voor de consequentie op de weegschaal. Nou ja, bang; eigenlijk wist ik dat het niet te gek kon zijn, want ik had toch wel bewuste keuzes gemaakt. En toen ik dinsdag na de vakantie zag dat het ging om + 1 ons; nou, ja, who cares???!

Terug thuis gekomen heb ik de draad weer opgepakt en me voorgenomen om toch nog voor een viertal kilo's (minder te gaan). Na een glansrijke start met een appeldagje zat ik weer snel in de flow van alledag.

Alledag, ja, dat is het; niks diëten, niks niet-eten... Maar gewoon lekker mijn Maya-ding, nu dus ook Kaat-ding, doen. Voor mij betekent dat standaard mijn crackers ochtends, een stuk fruit tussendoor, mijn verrassings-broodtrommeltje voor de lunch, 's middags een yoghurtje met fruit, 's avonds een pastaatje en na achten nog iets lekkers van zuivel en/of fruit.

En hoe lekker en makkelijk Light Leven kan zijn, had ik me een half jaar geleden niet kunnen bedenken. Maar terwijl ik verzadigd na mijn favoriete snelle 1-persoons pasta* met als toetje mijn Chococcino** intens genietend op de bank zit, denk ik steeds vaker: "Tjonge, jonge, wat heb ik heb ik het goed...."

Voor de volgers: -25,6 kilo na 24 weken!!!

* Kaat's favo snelle 1- persoons pasta:

  • 1 tartaartje prakken en uitbakken in pancoacting
  • 1 rode ui in blokjes meefruiten als tartaar gaar is
  • Kruiden met zout en AH Pizza-kruiden gedroogd
  • 1 blikje tomatenblokjes toevoegen
  • 1 grote eetlepel Prodía Tomatenketchup erbij
  • 1 snufje zoetstof naar smaak toevoegen
  • Saus over 100 gram gekookte volkoren penne gieten
  • Afmaken met een snufje Parmesan

** Kaat's Chococcino:

  • 1 kopje (N)espresso met een zoetje in een groot glas doen
  • Met Optimel Chocomel uit de melkopschuimer tot aan de rand toe vullen
  • En af en toe met 1 druppeltje vanille-essence als smaakprikkeling toevoegen
  • Opdrinken met een rietje. Mmmmmm.....

 


karen met naamKaren - deel 8

Ik zit er helemaal vol van....

 

Nou, na een lange tijd niet van me te hebben laten horen ben ik er weer. Vol met stof om te schrijven en met jullie te delen. Zoveel, dat ik niet weet waar ik moet beginnen.

week 13 & 14

Mijn agenda zat helemaal vol: het was een turbulente tijd. December is op het werk altijd erg druk. Bedrijven bufferen voorraad voor de feestdagen, mensen gaan op vakantie, de R zit in de maand waardoor we veel voor ziektevervanging moeten zorgen, kortom het is rennen, en nog eens rennen..... en dat kost energie. Maar in plaats van bergen honger te hebben, vergat ik door de drukte gewoon de tijd te nemen voor mijn eten. Mijn drie maaltijden lukten me prima, maar wat juist zo belangrijk is, mijn fruit en kwarkjes, juist díé schoten erbij in. Met als resultaat dat ik met de kerst totaal op was.

Ik was vol van lusteloosheid, kun je zeggen.

week 15

Maar goed, ook de kerst hadden we een druk, maar gezellig programma. Ik zag niet op tegen de dagen die normaal in het teken van eten staan. Iedereen die ons uitgenodigd had, had uitgebreid geïnformeerd over het hoe en wat van mijn eat-way-of-life en sloofde zich enorm uit. Dankjewel aan alle gastvrouwen die rekening met mij hebben gehouden: ik heb heerlijk gegeten, genoten en ben niet over de schreef gegaan.

De laatste gastvrouw van de kerstdagen, was ikzelf en elf popelende en hongerige mensen stonden om twaalf uur 's middags op de stoep voor tien gangen. Sjackie en ik zijn erin geslaagd iedereen tevreden te stellen met heerlijke (grotendeels Maya-proof) gerechten. Sommige dingen heb ik overgeslagen, maar 90% heb ik meegegeten, met als enige ‘zonden' twee glaasjes wijn en een zelfgebakken muffin. Ik zou zeggen; keurig!

Maar blijkbaar zat ik er helemaal vol van, want de volgende ochtend, vierde kerstdag, kwam alles eruit. Of ik mezelf door de onregelmaat en die muffin vergiftigd had, dat ik gewoon een virus opgelopen had of dat het gewoon algehele misère was: ik heb me nog nooit zo beroerd gevoeld. Op en top ellendig zat ik uren met een emmertje op de wc tot ik volledig leeg en verkrampt was. Ruim drie dagen heb ik me verschrikkelijk gevoeld (gelukkig had ik vakantie en draaide de toko in Tilburg door dankzij mijn geweldige team), tot ik weer wat begon te eten. Opeens had ik de behoefte aan brood en heb me dan ook tegoed gedaan aan twee sneetjes met mager beleg. Heerlijk; wat kan brood weer een verwennerij zijn. Echter, genoeg had ik er niet aan... Doe dan toch maar crackers; wel zo voedzaam.

week 16

1 januari was ik weer bijna helemaal het vrouwtje en zijn we lekker het dorp in geweest. Na twee Prosecco was ik er wel klaar mee (niets meer gewend natuurlijk) en dook iedereen de cafetaria in om te snacken. Tja, vet en alcohol zijn nou eenmaal een lekkere combi. Trots was ik op mezelf door een broodje gezond (zonder kaas) te nemen. Ik had niet per se zin in frietjes en als er een alternatief is, kan ik het ook prima laten! Van dat broodje en een blikje cola light zat ik absoluut vol. Dat kwam vast door al die complimentjes die ik gehad heb, die dag. Jeetje, om verlegen van te worden! J

3 januari kon het gewone leven weer beginnen. We zouden op het werk redelijk rustig opstarten, ware het niet dat we flink wat zieken in ons team hadden. Ik rende van hot naar her en schoot de eerste dagen weer in de valkuil van mijn tussendoortjes laten liggen. De lusteloosheid begon alweer toe te slaan tot ik het een halt toeriep: de kiwi's, komkommer, tomaten, kwarkbakjes, appels en mandarijnen gingen weer de broodtrommel in en ik heb mijn ritme weer op kunnen pakken. Gelukkig, want dit heeft me wel de energie gegeven om die week rond te krijgen. En laat ik die week nou op een super lekkere manier afsluiten: ik krijg het goede nieuws dat ik een nieuwe functie krijg..... Die functie die ik al twee jaar ambieer! Een heerlijke promotie. Maar al per 17 januari !!!

week 17

Ik zat er letterlijk én figuurlijk helemaal vol van; zo blij was ik met mijn nieuwe baan. Ik wist van gekkigheid niet waar ik met mijn blijdschap naar toe moest... Een emotie die ik nog niet had meegemaakt; zo blij dat ik er vol van zat. Vroeger zou ik mezelf en mijn omgeving getrakteerd hebben op een enorme taart, gebakjes, koekjes of snoepjes. Maar ik kreeg geen hap door mijn keel. Nou ja, tenminste die eerste paar dagen. Ik was me er terdege van bewust dat te weinig eten wel eens averechts kon werken voor mijn afvallen en heb alles op alles moeten zetten om mijn maaltijden naar binnen te krijgen. Gelukkig dwongen mijn collega's me regelmatig met hen te lunchen en even te gaan ‘roken' (nou ja, zij roken en ik eet dan een appel).

Die collega's zijn sinds enkele dagen nu mijn ‘oud-collega's'. Met pijn in mijn hart heb ik afscheid van ze genomen. En met een brok in mijn keel ben ik afgelopen vrijdag naar huis gereden. Daar heb ik me niet vergrepen aan een zak chips of pak koekjes. Nee, met een bak Total-kwark met aardbeien heb ik me op de bank genesteld en heb een lekker potje zitten brullen. Gek, dat de gedachte van junkfood niet eens meer in me opkomt.... Scheelt ook dat het niet meer in de la ligt.

Afgelopen weekend zij we lekker weg geweest, saampjes met mijn schoonouders. Als ik qua eten kijk, is zoiets niet eens meer een echte uitdaging. M'n crackers zitten nog steeds in de tas, maar ze zijn er niet uitgekomen. Ik weet voortaan de juiste keuzes te maken. Ik betrap me er dan ook op dat het ook niet meer voelt als ‘een dieet' of ‘lijnen'. Het is gewoon de manier waarop ik de juiste keuzes maak. En dat wil niet zeggen dat ik niet een keertje ‘zondig'; nee, na twee uur wandelen is een stukje verse appeltaart heerlijk voor een keertje (de helft, want een hele punt krijg ik niet op). Maar vroeger had ik ook daarbij nog een kop warme chocomel met slagroom gepakt en die ruil ik nu dan wel netjes in voor een kopje thee. Geen probleem.

week 18

Een nog lege agenda... Op de eerste dag van mijn nieuwe functie. Een nieuwe omgeving, een nieuw kantoor, nieuwe collega's en nieuwe klanten. Vele van mijn nieuwe collega's heb ik al eens eerder ontmoet. Maanden terug. Ze keken me dan ook aan alsof ik een vreemde voor ze ben als ik binnenkom. En eigenlijk ben ik dat ook: ze kennen me nog donker (niet blond) en vele kilo's zwaarder. Iedereen wil weten hoe ik dit toch voor elkaar heb gebokst en welk wonderdieet ik heb gedaan. Ik hoor mezelf zeggen: "Ah, gewoon, lekker en gezond eten. Niet echt een dieet, maar gewoon mijn gewoonte aanpassen. Dat is het eigenlijk." Maar dat is het ook: het is voor mij geen dieet meer. Ook al heb ik in het begin flink moeten puzzelen en leren wat nu wel en wat nu niet handig en lekker is. Maar dat is alleen in het begin: voor nu is het ‘a way of living'.

Maar de complimentjes: die worden nooit gewoon. Die blijven bijzonder. De leukste wil ik graag delen; toen ik afscheid nam van de receptioniste van een klant in Tilburg, gaf ze aan dat ze het jammer vond dat ik wegging. Ik was maar zo kort bij hun geweest. Ik verbaasde me al, ik was er bijna twee jaar kind aan huis geweest. Ze verduidelijkte het: dat meisje dat zo op mij leek, wat wat steviger was (‘ze zou overigens je zusje kunnen zijn') was enkele maanden geleden ineens verdwenen. Maar wel zonder afscheid te nemen. Ik besloot haar uit de droom te helpen: ! Dat meisje was ik! Alleen 23 kilo zwaarder dan nu J!

Liefs Karen


karen met naamKaren - deel 7

Week 11, 12 en 13

‘Life is all about making choices and taking care of yourself'

"Goed voor jezelf zorgen; dat is waar het om gaat", zei een klant van mij laatst tijdens onze belafspraak. We hadden het over het feit dat haar weerstand wat gekelderd was en een flinke griep haar had overvallen. Vervolgens kwamen we op gezondheid in het algemeen en kregen we het over voeding. Zelf was ze een paar pondjes aangekomen en wilde hiermee direct aan de slag. "Ik betrap me er gewoon op dat ik me soms laat leven en daardoor helemaal vergeet voor mezelf te zorgen", zei ze. Ik kon me daar erg in herkennen. Hoe vaak gebeurt het niet dat ik door alle drukte heen mezelf niet de rust gun om even een momentje stil te staan? Stil te staan bij wat er gebeurt, maar ook stil te staan om op mijn gemakje te eten.

Op de een of andere manier slaag ik er de ene dag beter in dan de andere dag om mijn regelmaat te nemen. Met regelmaat bedoel ik dat ik om een redelijke tijd mijn ontbijtcrackers smeer, om een uur of elf een heerlijk tussendoortje voor mezelf maak, vóór één uur lunch, een break neem om vier uur en vóór half acht 's avonds klaar ben met koken en afwassen. 9 van de 10 keer lukt het me zelfs in mijn drukke baan om hiervoor (al zijn het maar tien minuten) de tijd voor te nemen. Zelfs in week 12 van mijn Maya-avontuur, die niet was zoals ‘normaal', slaagde ik erin om ‘goed voor mezelf te zorgen'. Maar week 13...? Pffff...

Week 12: van de vijf dagen waarop ik normaal werk, was ik slechts een dag aanwezig op kantoor en bij mijn klanten. De overige vier dagen stonden in het teken van twee cursussen in hotels, inclusief overnachtingen en eten. De eerste echte keer (na Milaan) dat ik mijn eigen fornuis moest loslaten. Natuurlijk had ik met Maya al besproken hoe ik ze aan zou vliegen, deze dagen.

Cursus nummmer 1, twee dagen, Golden Tulip Hotel: ik weet uit ervaring dat ontbijt en lunch meestal in buffetvorm zijn. Ik sprak met mezelf af gewoon een pak crackers in mijn tas te duwen, een kilo fruit in de kofferbak te gooien en een bak Optimel-kwark in de mini-bar te droppen. Tevens heb ik richting hotel gemaild of er een mogelijkheid was om rekening te houden met een vet-, suikervrij en allergisch-voor-paprika-vrij dieet voor de maaltijd. De kok zag geen enkel probleem en bevestigde dit al snel. Toen ik tijdens de lunch het keuzemenu kreeg voor de avond, kruiste ik mijn voorkeur aan en zette het er bij de opmerkingen nogmaals bij. Zoals ik al voorspeld had, waren lunch en diner in buffetvorm en toverde ik mijn crackers tevoorschijn. Enkele medecursisten maakten hier een opmerking over, maar toen ik aangaf dat ik lekker bezig was met gezonder leven en als gevolg hiervan met afvallen, konden zij dit alleen maar waarderen. Sommigen deden zelfs met mij samen een beroep op mijn appel-kaneel kwark toen het vier-uurtje een minder lekkere snack bleek te zijn.

Bij het diner zag ik de ober al aankomen met mijn salade vooraf (te herkennen aan de dressing los in een kannetje erbij). Toch een beetje beschaamd was ik bang dat hij aan tafel zou roepen wie diegene was met het vet- en suikervrije dieet. Maar, zo ging het helemaal niet! Subtiel vroeg hij wie degene was met de paprika-allergie. Hoera voor de ober!

Cursus nummer 2, twee dagen, enkel met collega's, ruimte voor gezelligheid, in een boerderij met catering: aan onze secretaresse had ik al doorgegeven dat ze op mij met het eten niet hoefde te rekenen. We hadden namelijk een koelkast en een keuken bij de boerderij. Toen ik hoorde dat het diner bestond uit een workshop sushi en ik geen fan ben van zeewier, vond ik dat dan ook helemaal niet erg ;-).

Mijn collega's weten dat ik fanatiek bezig ben met gezonder leven, dus niemand van hun keek dan ook raar op dat ik mijn eigen crackertjes nuttigde in plaats van de bezorgde broodjes. Aan de workshop sushi-maken heb ik wel gewoon meegedaan, maar tegen de chef gezegd dat ik het niet op ging eten. Hij begreep dit en zette mij aan het knutselen met de woorden: "dan is er gewoon meer voor de rest om op te eten". Tussen twee rollen sushi door schoot ik even de keuken in en at de spaghetti op die ik in een magnetronbakje van ons mam had meegekeregen. Steelse blikken van enkele collega's die ook geen fan van zeewier waren, werden mijn kant opgeworpen toen ik met mijn buikje rond weer aanschoof.

's Avonds was het tijd voor een gezellig samenzijn en een half glas rode wijn was voor mij het toefje op de taart. Vele collega's gaven mij complimenten dat ik zelfs op zulke dagen zo gezond kon blijven eten. Tja, als ik voor iedere keer dat het makkelijker is om naar niet-gezond voedsel te grijpen een euro in mijn spaarpot moest doen, dan was ik nu waarschijnlijk bijna miljonair. En toen ik de volgende namiddag moe maar voldaan naar huis reed, besefte ik mij dat het waar was: life is all about making choices. Of liever: a healthy life is all about making the right food-choices.

Week 13: ik ga hier niet te lang bij stilstaan. Deze week zou ik het liefst uit mijn agenda scheuren, ware het niet dat ik Outlook hiervoor gebruik. Maar dat scheuren doe ik pas, nadat ik mijn les hieruit heb getrokken. Week 13 heb ik mij laten leven door een ontzettende drukte op mijn werk. Hierdoor heb ik niet goed voor mijzelf gezorgd. Het is niet zo dat ik verkeerde dingen heb gegeten, maar mijn fout was het dat ik bijna niet heb gegeten. Afgelopen vrijdag heb ik mezelf erop betrapt dat, toen ik om half elf 's avonds afgepeigerd thuis kwam, ik slechts vier crackers had gegeten. Dat is echt not done! Zeker niet omdat ik die week al helemaal niet fit was (of kwam dat wellicht door het feit dat ik dus niet goed heb gegeten?).

Na een goede nachtrust ben ik zaterdagochtend vroeg wakker geworden en ben lekker door de smeltende sneeuw naar de AH gewandeld. Heel mijn boodschappenkar heb ik volgeladen met verwen-dingen in voorbereiding op een weekendje thuis-zijn: verse ananas, luxe sla, vers gebraden rosbief, griekse yoghurt, malse kipfilet en ga zo maar door. En tot op heden heb ik niets anders dan gesmikkeld: ik heb dit weekend elk moment benut dat ik mócht eten en heb alles eruit gehaald wat er in het dieet zit. Het leek wel alsof ik qua eten moest inhalen. Misschien was dat ook wel zo..... Ik merk in ieder geval dat ik stukje bij beetje aan het opknappen ben. Gelukkig...

En wat het saldo op de weegschaal zal zijn na week 13? Dat weet ik komende dinsdag pas. Na week 12 was het in ieder geval -17,2 kilo Smile.

Karen


karen met naamKaren - deel 6

Verleiding - Week 9/10

 

Verleiding is toch wel het sleutelwoord.... En dan heb ik het niet zozeer over verleiding voor wat betreft eten. Nee, ik heb het over winkelen. I LOVE SHOPPING. Altijd al gedaan, maar op de een of andere manier heb ik nooit heel erg aan die passie toegegeven. Nou ja, ik ben sinds tijden al wel de grootste klant van Ici Paris XL en was wekelijks wel te vinden bij de Xenos en Hema voor nieuwe keukenbenodigdheden (om alles wat ik eigenlijk al had opnieuw te kopen, maar dan in het roze, mijn lievelingskleur). En ook zag men me maandelijks wel een keer de Ikea binnen wippen. Ook al ben ik groot fan van hippe kleding, het uiteindelijke kopen van kleren was vaak een Noodzakelijk Kwaad (soms huilend in een pashokje en chagrijnend weer naar huis - sorry mam, voor al die keren dat jij er een snauw voor kreeg).  Het voordeel was wel dat mijn maatje-meer mij wel altijd behoedde voor het uitgeven aan veel te veel kleren en laarzen. Dátgene wat ik leuk vond bij anderen, was vaak niet te vinden op de 46/48 grote-maten-afdeling van Miss Etam en was het er wel, dan stond het bij mij toch anders. Je moet niet denken dat ik dus maar altijd genoegen nam met ‘Tent-Wear'; nee, ik ben wel overtuigd dat ik me toch nog redelijk fashionable kleedde voor mijn figuur. Alleen was mijn kledingkeuze wel afhankelijk van een redelijk beperkt aanbod.

Maar.... Tijden veranderen! En ik zie dan ook mijn bestedingspatroon een verschuiving maken. Ik heb afgelopen week een fles parfum bij Ici laten staan en heb in plaats daarvan mijn pinpas laten zien bij een kledingwinkel. Alweer.

Momenteel hang ik tussen maatje L en XL met mijn maar liefst 16,5 kilo minder bagage op mijn heupen, buik, borst, kuiten en gezicht. Het bereik van deze confectiematen heeft zeer vele nieuwe deuren voor mij geopend. H&M, Vero Moda, Lady Sting, Only, ga zo maar door. Aangezien ik midden in de stad woon, vind ik het erg lastig om deze deuren dan af en toe toch dicht te laten. Wat me het eerste opviel, was dat de kleding die daar te koop is, wel een stuk goedkoper is dan mijn oude kloffie. Maar op de een of andere manier houd ik niet méér dan anders over aan het einde van de maand. Omdat ik gelukkig een goed zelfreflecterend vermogen én een vriend en ouders heb, weet ik hoe het komt.

Neem nou afgelopen week. Mijn collega had een paar nieuwe laarzen die ik moest en zou hebben. "Van Haren, 30 euro", wist ze mij trots te vertellen. Zeg nou zelf; 30 euro is geen geld, dus ik naar Van Haren. Daar stonden ze al te popelen om door mij aangepast te worden. Ik was verwonderd door het feit dat ik de prachtige zandkleurige-laarzen-met-subtiel-plateauzooltje-en-afneembaar-bontrandje over mijn kuiten kreeg. En toen ik in de spiegel keek, was ik intens gelukkig. Meenemen, die handel! Dat was afgelopen vrijdag.

 

Toen ik zaterdag de stad inging, werd ik naar binnengezogen bij de Vero Moda door een zandkleurig bolerootje dat bij de deur hing. Ik zag al snel dat mijn zandkleurige laarzen een schot in de roos waren; donkerblauw met zandkleurig bleek de nieuwe trend. Mijn gedachte om ze te combineren met een zwart jurkje, verdween als sneeuw voor de zon. Donkerblauw is het nieuwe zwart! Ik deed een greep in het rek, pakte een kek donkerblauw kort rokje eruit, nam het bolerootje mee en schreed op mijn plateauzolen richting paskamer (mijn aandacht werd onderweg nog wel even getrokken door een stoer zandkleurig leren jasje en twee truitjes die er subliem onder zouden staan, maar daar zullen we het niet over hebben). Ik paste alles aan en werkelijk alles paste en stond me goed. En zo goed als ik tegenwoordig ben geworden in het maken van keuzes als het gaat om eten, zo slecht ben ik geworden in het maken van keuzes als het gaat om het kopen van kleding. Conclusie: ik kies dus niet en laad gewoon alles in. 100,80 euro (exclusief de bijpassende blauwe maillot van de Hema). Dat paste nog net in mijn weekbudget en stralend liep ik de Vero uit. Dolgelukkig met mijn ‘new look' begon ik al te denken hoe ik deze aankopen thuis ging uitleggen. Ik kon toch niet ontkennen dat ik weer iets nieuws had gekocht en besloot eventuele preken dan ook maar gewoon over me heen te laten komen.

 

"Oh, weer nieuwe kleren gekocht?", vroeg mijn vriend die ik vrijdags al had kunnen overtuigen van het feit dat 30 euro echt geen geld was voor nieuwe laarzen. "Ja, het staat je wel echt goed, hoor", zei hij tot mijn grote opluchting toen ik een rondje draaide. "Maar, Kaat, besef je je wel dat die goedkope laarzen van 30 euro je uiteindelijk bijna 150 euro hebben gekost?" Slik. Hij heeft gelijk (maar dat zei ik hem natuurlijk niet). Maar van de andere kant begrijpt hij gelukkig ook dat mijn aanschaf noodzakelijk was omdat ik gewoon niets meer pas van mijn oude kloffie. Dus, ‘Noodzakelijk', ja, maar door mijn gewichtsverlies nooit meer in de context van ‘Noodzakelijk Kwaad'. En dat, vind ik, verdient een bloemetje (of een paar nieuwe laarzen Smile)!

 


karen met naamKaren - deel 5

Week 7 / 8 ‘With a little help from my friends'

"En ik kan het niet... Ik kan het niet, ik kan het niet alleen..." Nou vaak ook wel, maar soms is dat duwtje in de rug van mijn naasten toch wel erg fijn. Ik moet zeggen dat het me nog steeds meer dan prima af gaat, het eten. Maar het is af en toe toch wel heel handig als je mensen om je heen hebt die je stimuleren en rekening met je houden. Dat heb ik in ieder geval wel gemerkt de afgelopen tijd. Ik zal zo'n voorvalletje noemen wat dramatische gevolgen had kunnen hebben (‘dramatisch' met een vette knipoog; ik overdrijf nou eenmaal graag).

Voor mijn werk bezoek ik dagelijks mijn klanten. Aangezien mijn klanten allemaal opereren in de foodbranche (hoe kan het ook anders?), ben ik de hele dag omringd door lekkere geuren en heerlijke producten. Je moet dan denken aan een industriële banketbakker, een industriële broodbakker en een snackfabrikant. Mmmm...

Aan die heerlijke geuren ben ik inmiddels wel gewend en ik kan de verse, gratis producten in de kantines ook wel weerstaan. Hoewel de geur van verse appeltaart en de geur van pasgebakken brood natuurlijk altijd goddelijk blijft. Maar goed, ik dwaal (watertandend) af.

Wat was nou dat pseudo-dramatische geval?

Afgelopen donderdag bezocht ik om half acht 's ochtends een van mijn industriële bakkerijklanten. Vervolgens moest ik naar een collega bedrijf van deze klant aan de andere kant van de stad. Of ik even iets mee wilde nemen van de ene bakkerij naar de andere, wat ik natuurlijk deed. Mijn klant liep richting bakkerij, kwam met een half openstaand doosje terug en zette dit naast mij op de passagiersstoel in mijn auto met de woorden ‘pak maar als je zin hebt'. Ik bedankte en reed weg, niet in het doosje kijkend. Maar kijken was ook niet nodig. Ik was de straat nog niet uit en het aroma drong al in mijn neusgaten: knapperige, warme worstenbroodjes, net uit de oven, zo vers van de pers....

 

OH-MY-GOD! Ik geloofde op dat moment niet dat ik ooit eerder zoiets verrukkelijks had geroken. Ik dook in mijn pot kauwgom, zette de radio aan en begon keihard te zingen. Alles om dit overheerlijks te vergeten. Het hielp niet. In een wanhoopspoging pakte ik de telefoon en belde mijn vader, wetende dat hij de juiste woorden zou zeggen om vooral niet mijn hand in die doos en, erger nog, in mijn mond te steken. "Papa, wat ik nu toch heb. Wat een ramp?!" Hij begon te lachen en erkende vervolgens direct mijn probleem. En toen kwamen ze, de juiste woorden: "Schat, ik weet dat je supersterk bent en ik weet dat jij het kunt laten om er een te pakken. Ik ben trots op je."

 

Glimlachend en denkend dat ik hem en ook mezèlf onder geen beding teleur zou willen stellen, zette ik de doos op de grond en duwde deze dicht. En zo zijn alle dertig worstenbroodjes veilig en in zijn geheel gearriveerd aan de andere kant van Tilburg J.  Papa, bedankt!

Tja, zo kan ik wel tientallen voorbeelden opnoemen van mensen in mijn omgeving die er voor me zijn. Maar dat ga ik zeker niet doen, want dan komt er geen einde aan. Ik ga het dus niet hebben over ons pap en mam die enkele keren in de week voor mij ‘Maya'-koken. Ik vertel je niet over mijn vriend die al 8 weken geen chips eet als ik 's avonds lekker tegen hem aan lig op de bank. Ik zeg niets over mijn vriendinnen die me nog steeds uitnodigen om te komen eten, me vervolgens bellen voor recepten die ze kunnen maken voor mij en de koelkast volduwen met komkommers en Optimel als ik kom. Ook noem ik niet het voorbeeld van mijn collega's die me elke dag overladen met complimenten en honderdduizend keer ‘sorry' zeggen als ze iets pakken wat op dit moment niet in mijn straatje past. Nee, het zou te gek zijn als ik alles op ging noemen. Maar wat ik wel duidelijk wil maken, is dat het soms toch wel makkelijker gaat ‘with a little help from my friends'. DANK JULLIE WEL!

En, oh ja, voor de echte volgers: na 8 volle weken (en twee dagen) geeft de teller maar liefst MINUS 11,6  aan!


Week 6 

Pffff….

Min 1 kilo! Min 1 kilo. Min 1 kilo? Klopt dat wel? Begrijp me niet verkeerd; ik ben er hartstikke blij mee, maar had het niet verwacht. Ik voel me meer als plus 6, zeg maar.
Of het het donkere, regenachtige weer is, waardoor ik ’s ochtends in het donker mijn werk binnen stap en ’s avonds in het donker thuis kom… Of het hormonen zijn… Ik weet het niet; ik ben gewoon even niet in mijn hum de laatste paar dagen. Wellicht voor iedereen wel eens herkenbaar, maar ik vind het echt niet handig. Gelukkig komt het niet al te vaak voor: mijn energiepeil ligt laag, ik worstel met deadlines die eigenlijk prima te halen zijn, ik heb een puist op mijn kin en mijn kleren staan me niet. Althans, dat ben ik dan van mening. Ja, je hoort het; echte wereldproblemen. Niet dus. Wat ben ik erg!

Voel je mijn zelfmedelijden al? Ik weet dat ik echt zeur over niets, maar erover heen stappen? Nee, dat was even geen optie, natuurlijk. Wat me wel positief verraste, was dat ik ondanks mijn onbehagen geen enkele neiging heb gehad om terug te vallen op ‘troostvoer’: een bakje M&M’s (met pinda), stroopwafeltjesijs, of een chocolate chip cookie. Ik heb het ook niet in huis, maar heb er ook niet eens aan gedacht om het in huis te halen en er mezelf op te trakteren. Dat is wel ooit anders geweest. Daar kwam ik echter pas achter toen Maya vroeg of mijn humeur invloed op mijn eten had gehad. Niet dus. Qua eten gaat het goed. Ik zeg niet dat ik er niets voor moet laten en dat ik nooit zin in ‘iets’ heb, maar ik heb geen honger en geniet van elke maaltijd. Wel lekker om me dat te realiseren. Ja, en natuurlijk, toen er op zaterdagavond frikadellen speciaal voorbij kwamen vliegen, begon ik te watertanden. Maar ik ben trots dat ik níét gezwicht ben voor een hapje, terwijl dat op dat moment de makkelijkste en wellicht lekkerste weg zou zijn. Dat is wel goed, hè (geef me maar even die bevestiging; daar zit ik momenteel wel op te wachten als zielenpiet zijnde Smile)

Het eerste wat Maya afgelopen dinsdag vroeg, was: “En? Zware week gehad?” Ik weet dat ze een goede coach is en dat ze aan een stem kan horen en een gezicht kan zien hoe het met iemand is. Maar dat ze helderziend was, was voor mij nieuw. De waarheid bleek natuurlijk anders: “Ik vraag het omdat ik dat vaak zie bij mensen, nadat ze een goede en extreem leuke week hebben gehad. Een dipje is dan vaak het gevolg”, vertelde ze.

Zou het misschien daaraan liggen? Na een ‘hallelujaweek’ vakantie met onder andere Milaan, is het back-to-basic zijn dan zo’n domper? Nee, als ik goed nadenk, ligt het daar absoluut niet aan. Ik ben over het algemeen juist op mijn best als alles weer lekker gewoon is. Nou, dan trek ik bij deze de volgende conclusie: het zijn de hormonen. En al weet ik dat ik zeur om niets en dat mijn problemen helemaal geen echte problemen zijn; ik laat het vandaag toch nog maar even gebeuren en kruip lekker met een dekentje, een jankfilm en een kop thee op de bank. Maar stiekum neem ik me toch voor: morgen is alles anders Smile, In ieder geval is morgen (lees: ‘in de toekomst’) alles slanker, want desalniettemin zit ik al wel aan min 9,3 kilo na zes weken! Is dat wat? Een klein hoeraatje voor mij!


 

Week 5:

Milaan, yeah baby!


Nou van experimenteren met gerechten, zoals ik me voorgenomen had in mijn vakantie, is niet veel terecht gekomen. Onverwachts heb ik namelijk met mijn moeder een tripje gemaakt. Naar MILAAN, “yeah baby” zoals mijn vriendin enthousiast reageerde. Lekker winkelen, twee dagen lang. Tja, of je nu een treinkaartje koopt voor Amsterdam, of je vliegt met RyanAir naar Bella Italia; dat maakt financieel gezien tegenwoordig ook niets meer uit. Waarom dan niet eens lekker gek doen?


Zo gezegd, zo gedaan. Wij, ’s ochtends na de crackers in het vliegtuig naar Italië. In de stad aangekomen, de koffers gedumpt te hebben en de eerste winkels te hebben aangedaan, begon mijn maag te knorren. Drie keer raden waar wij toen terecht kwamen? McDonald’s of all places!

Van jongs af aan vind ik dit eigenlijk een verschrikkelijke keten (ik vond die clown behoorlijk eng), maar mijn mening is wat bijgesteld: ik zag namelijk een reclamebord staan van de verse Caesar Salad Grilled Chicken. Ik begon spontaan te watertanden. En ik moet zeggen het smaakte geweldig .

Verse ijsbergsla, verse cherrytomaatjes, gegrilde kipfilet en de rest zat er los bij: onder andere soepstengeltjes en een dressing op basis van magere yoghurt. Helemaal goed, lekker en totally Maya-verantwoord! Ons mam, sportief als ze is, deed vrolijk mee en in onze nopjes konden we ons weer op het shoppen storten. Winkel in, winkel uit. En dan een stukkie fruit, maar tja waar halen we dat vandaan? Laat er nou toch een gedroogde fruitstand staan op het plein vlakbij de Duomo. Het enige wat ze ongesuikerd en vetvrij hadden, waren gedroogde appelschijven; een leuk en lekker alternatief voor een normale appel voor een keer (tip!).

Na een paar leren laarzen te hebben gescoord, stapten we een enorme H&M binnen. Niet echt origineel, maar voor mij wel met een missie. Ik wilde de gok wagen om een jurkje aan te schieten waar ik normaal niet inpas om effe te checken of die vergane kilo’s hun vruchten hebben afgeworpen. En, ja hoor  een jurk uit de normale collectie (niet het Big is Beautiful label Laughing én een lekkere casual blouse. Oh wat heerlijk dat ik al eer van mijn ‘werk’ heb! Minder heerlijk voor mijn portemonnee in de toekomst ben ik bang, ‘maar hé, ik rook niet’. Haha.

Na een voldane dag winkels afstruinen was het tijd voor pasta. Vooraf een heerlijke carpaccio met rucola en wat Parmesan en toen pasta met verse tomatensaus. Koken kunnen die Italianen wel. Wat ik wel apart vind, overigens, is dat ik me hier suf varieer met volkoren pasta’s van Grand Italia, maar in Bella Italia keken ze me aan alsof ze het in Keulen hoorden donderen toen ik vroeg om Pasta Intégrale. Dat was blijkbaar echt ‘not done’ daar. Nou ja, dan maar geen aardappelen deze week. Mama vroeg heel schattig of ze een Italiaans ijsje mocht en of ik dat kon aanzien. TUURLIJK! Één likje kon ik niet laten, maar dat vond ik dan wel kunnen na al dat geloop de hele dag.

Waar de uitdrukking Shop ‘til you drop vandaan komt, snap ik nu. Eenmaal terug in het hotel waren we zo vertrokken. Maar dat geeft niet; want de volgende dag wilden we vroeg uit de veren om de stad weer in te gaan. Na een geweldig ontbijtbuffet (vers fruit, gekookte eieren, dieetjam, magere zuivel, zoetstof – ongelooflijk - wisten ze dat ik zou komen?) hebben we de grootste winkelstraat van Milaan verkend. 350 winkels; daar ben je wel een dag mee zoet. Een nieuwe tas en vele accessoires rijker belandden we toch weer heel afgezaagd bij de Mac voor die overheerlijke salade; waarom moeilijker doen als makkelijk ook lekker is? De dag vloog voorbij en we moesten uiteindelijk rennen om onze transfer te halen naar het vliegveld. Daar aangekomen aten we onze eigen crackers belegd met bij-de-Milanese-Lidl-gehaalde-light-kaas en vlogen weer richting Eindhoven.

Wat hebben we genoten, wat hebben we geshopt en wat hebben we tóch lekker en verantwoord gegeten. Mam, ook wel complimenten voor jouw sportiviteit, hoor, dat je met mij meegedaan hebt, ook al voelde jij het niet als aanpassen en heb je ook genoten!

Als uitsmijter van mijn vakantie zijn we nog uit wezen eten bij een partner van Maya: Restaurant De Eetkamer. Complimenten hoe hier met de Healthy Weight tips wordt omgegaan. Het was overheerlijk en ontzettend fijn dat ik gewoon lekker met de rest culinair heb mee kunnen doen, zonder daarvoor van mijn stramien af te wijken; hier ben ik zelf namelijk niet aan toe en het is dan ook geheel mijn eigen keus dat ik het dieet strak wil inzetten. Maar goed, daar voel ik me zelf het beste bij en dat is natuurlijk het allerbelangrijkst.
Na een heerlijke week was ik benieuwd wat de weegschaal zou aangeven. Ik voelde dat ik toch wat kwijt was (en mensen beginnen het nu ook te zien Smile En, ja hoor: 1,1 kilo. Dat brengt de teller op 8,3 kg in vijf weken!!!!!
Tot volgende week


Week 4

Donderdag 7 oktober 2010

“En, heb je deze week nog iets speciaals? Ga je nog weg, uit eten, feestjes, bijzondere dingen?”, vroeg Maya mij vorige week. “Nee, hoor, alles lekker gewoon, rustig thuis”, riep ik uit volle overtuiging. Niet, dus… Helemaal vergeten dat ik zaterdag met klanten naar een concert toe moest en van tevoren met ze moest gaan uit eten in Amsterdam. Verdorie! Mijn eerste reactie toen ik het in mijn agenda zag staan, was 0900-Maya bellen, maar ik hoorde vervolgens haar stem in mijn achterhoofd; “Maak gewoon de juiste keuzes”. Tuurlijk!

En Lang Leve Internet! Ideaal: ik mocht het restaurant uitkiezen, dus het was gewoon een kwestie van menukaarten downloaden om te bekijken waar ik het beste terecht kon. Na even pluizen, vond ik een restaurant met een uitgebreid buffet, inclusief soepen, rijst, mie, salades en vers fruit. Dat zou het gaan worden.

Tja, dat het dan toch iets anders uitpakt dan verwacht, dat is dan maar zo. Het buffet was piekfijn in orde en mijn klanten waren uiterst tevreden over de sfeer en het eten. In de basis ik ook: ongebonden tomatensoep, biefstuk van de grill, mie, sperziebonen met uitjes, broccoli, champignons, verse ananas, appeltjes, kiwi’s, enzovoorts. Niets mis mee, zou je zo zeggen! Ware het niet dat de tomatensoep Chinese tomatensoep bleek te zijn (mierzoet), dat de biefstuk op de bakplaat in de olie gebakken werd, de mie glom (olie?) en de groentes ook niet geheel vetvrij leken… Het fruit; dat was wel gewoon ‘onbewerkt’. Ik moet zeggen dat het wel goed smaakte en niet zo ontzettend vet was als het in eerste instantie leek en ik vermoedde. En uiteindelijk voelde ik me toch goed bij de lekkere maaltijd. Het had namelijk erger gekund; ik had me ook tegoed kunnen doen aan de calamaris, aardappelkroketjes, rib-eye, satésaus, friet met mayo en ijs met slagroom. Ik ben geheel niet in de verleiding gekomen (trots!!!) en ik heb heerlijk genoten van lekker uit eten en van een supergaaf concert!

Zondagochtend ben ik de dag goed begonnen met het geven van een poetsbeurt aan mijn huis en (misschien toch ter compensatie van zaterdagavond) een heerlijke wandeling in het zonnetje. Het rook heerlijk buiten, de temperatuur was aangenaam en de bomen zagen er prachtig uit; tja, de herfst heeft toch ook wel zijn charmes als het niet regent. Op de terugweg ben ik via de supermarkt (lang leve de zondagopening) gelopen en heb weer heerlijk verse en ‘onbewerkte’ dingetjes ingeslagen. Ik heb namelijk een weekje vrij en ga lekker experimenteren met nieuwe producten en gerechten. Tja, ik ben nou eenmaal een Bourgondiër, kwalitatief gezien (en niet kwantitatief) en ik houd van lekker koken en eten.   Mmmmm…. Heb er nu al zin in!!!

Oh ja, geheel niet onbelangrijk…. Aanstaande dinsdag mag ik weer op de weegschaal en ik laat je in de blog van volgende week weten wat er vanaf is! Afgelopen donderdag (3,5 weken) was dat maar liefst al 6,5 kilo in totaal. JIPPIE!!!!


Zo vaak heb ik al horen zeggen: ‘’t Is een knop die om moet, dan pas kun je afvallen’. Knop??? Als ik eens wist waar die knop zat, had ik ‘m al lang omgezet… Maar uiteindelijk een week of vier geleden, van het ene op het andere moment gebeurde het en was ik er klaar voor om mijn spreekwoordelijke tanden erin te zetten; ik maakte een afspraak bij Maya om me te steunen in mijn strijd tegen mijn overtollige vetjes.

Reden dat ik nog eventjes anoniem wil blijven, is het gevoel van falen; ik ben wel vaker aan diëten begonnen en hing dat dan altijd aan de grote klok. Op het moment dat het dan weer eens tegenzat, voelde ik dat ik tegen iedereen moest verklaren waarom het weer niet was gelukt en 5,5 kilo. Nou, ja, het voelde als druk en voelde gewoon niet goed.

Daarom ben ik zo blij met Maya; ik heb niet een of ander ‘wurgcontract’ hoeven tekenen dat me belooft om in zoveel tijd zoveel kilo kwijt te móéten raken. Nee, ik krijg gewoon iedere week een super fijn coachingsgesprek, een voedingsplan op maat en mag afvallen in mijn tempo: gewoon, lekker voor mezelf! Ik wilde beginnen met vijf kilo en dan weer verder kijken. Stapje voor stapje, dus.

Maar nu ik drie weken op weg ben, moet ik zeggen: ik voel me meer dan geweldig! Ik ben momenteel al …. kg kwijt en eerlijk is eerlijk; het smaakt naar meer! Dus op naar de volgende vijf.

Even een kleine situatieschets: ik ben een bijna dertiger, woon parttime samen met mijn vriend (we hebben helaas nog twee huizen, vandaar), heb vele hobby’s en een hele drukke, maar leuke baan bij een gerenommeerde uitzendorganisatie. In mijn werk ben ik verantwoordelijk voor alle zaken rondom flexibel personeel binnen vijf locaties van grote bedrijven. Samen met mijn vijfkoppige team werk ik samen hard om onze klanten alle HR-diensten te verlenen die zij nodig hebben om zo optimaal te kunnen functioneren. Dit betekent dat ik veel op en neer pendel tussen vier kantoren en niet echt een vast ritme en een vast stekkie (en koelkast) heb. Regelmaat is voor mij dus een grote uitdaging in mijn werkdagen waarin ik bijna dagelijks van 7 tot 19 uur van huis ben.

Tenminste, ik dácht dat regelmaat moeilijk zou zijn. Eigenlijk blijkt het gewoon een kwestie van discipline en ik heb mijn routine inmiddels gevonden. ’s Avonds laad ik mijn broodtrommeltje en een boterhamzakje vol met twee stuks fruit, beleg, een stuk komkommer, tomaat, m’n crackers en een yoghurtje (Total 0%). Op het moment dat ik de volgende ochtend bij mijn eerste klant / kantoor arriveer, nuttig ik lekker m’n ontbijtje terwijl ik een ochtendoverleg doe met een van mijn teamleden. Hetzelfde gaat het in de middag. Ik merk dat mijn collega’s er lol in hebben; zij zijn iedere keer verrast wat er uit mijn broodtrommeltje komt! En ik moet zeggen: ik vind het zelf ook verrassend hoe lekker (en veel!) gezond kan zijn….. Omdat mijn dagen erg lang zijn, las ik ook dagelijks de tijd in voor een vier-uurtje: de cracker (die ik bij de lunch niet heb genomen) en een appeltje. Fijn dat Maya specifiek met mij kijkt naar mijn situatie en daar ons plan op afstemt. 

Nou, dat even in een notendop over mij… Ik beloof jullie op de hoogte te houden, zodat jullie kunnen wekelijks lezen hoe het mij vergaat!

Groetjes….

 

Twitter-nieuws


Follow MayaMerrington on Twitter