Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider

karen met naamKaren - deel 7

Week 11, 12 en 13

‘Life is all about making choices and taking care of yourself'

"Goed voor jezelf zorgen; dat is waar het om gaat", zei een klant van mij laatst tijdens onze belafspraak. We hadden het over het feit dat haar weerstand wat gekelderd was en een flinke griep haar had overvallen. Vervolgens kwamen we op gezondheid in het algemeen en kregen we het over voeding. Zelf was ze een paar pondjes aangekomen en wilde hiermee direct aan de slag. "Ik betrap me er gewoon op dat ik me soms laat leven en daardoor helemaal vergeet voor mezelf te zorgen", zei ze. Ik kon me daar erg in herkennen. Hoe vaak gebeurt het niet dat ik door alle drukte heen mezelf niet de rust gun om even een momentje stil te staan? Stil te staan bij wat er gebeurt, maar ook stil te staan om op mijn gemakje te eten.

Op de een of andere manier slaag ik er de ene dag beter in dan de andere dag om mijn regelmaat te nemen. Met regelmaat bedoel ik dat ik om een redelijke tijd mijn ontbijtcrackers smeer, om een uur of elf een heerlijk tussendoortje voor mezelf maak, vóór één uur lunch, een break neem om vier uur en vóór half acht 's avonds klaar ben met koken en afwassen. 9 van de 10 keer lukt het me zelfs in mijn drukke baan om hiervoor (al zijn het maar tien minuten) de tijd voor te nemen. Zelfs in week 12 van mijn Maya-avontuur, die niet was zoals ‘normaal', slaagde ik erin om ‘goed voor mezelf te zorgen'. Maar week 13...? Pffff...

Week 12: van de vijf dagen waarop ik normaal werk, was ik slechts een dag aanwezig op kantoor en bij mijn klanten. De overige vier dagen stonden in het teken van twee cursussen in hotels, inclusief overnachtingen en eten. De eerste echte keer (na Milaan) dat ik mijn eigen fornuis moest loslaten. Natuurlijk had ik met Maya al besproken hoe ik ze aan zou vliegen, deze dagen.

Cursus nummmer 1, twee dagen, Golden Tulip Hotel: ik weet uit ervaring dat ontbijt en lunch meestal in buffetvorm zijn. Ik sprak met mezelf af gewoon een pak crackers in mijn tas te duwen, een kilo fruit in de kofferbak te gooien en een bak Optimel-kwark in de mini-bar te droppen. Tevens heb ik richting hotel gemaild of er een mogelijkheid was om rekening te houden met een vet-, suikervrij en allergisch-voor-paprika-vrij dieet voor de maaltijd. De kok zag geen enkel probleem en bevestigde dit al snel. Toen ik tijdens de lunch het keuzemenu kreeg voor de avond, kruiste ik mijn voorkeur aan en zette het er bij de opmerkingen nogmaals bij. Zoals ik al voorspeld had, waren lunch en diner in buffetvorm en toverde ik mijn crackers tevoorschijn. Enkele medecursisten maakten hier een opmerking over, maar toen ik aangaf dat ik lekker bezig was met gezonder leven en als gevolg hiervan met afvallen, konden zij dit alleen maar waarderen. Sommigen deden zelfs met mij samen een beroep op mijn appel-kaneel kwark toen het vier-uurtje een minder lekkere snack bleek te zijn.

Bij het diner zag ik de ober al aankomen met mijn salade vooraf (te herkennen aan de dressing los in een kannetje erbij). Toch een beetje beschaamd was ik bang dat hij aan tafel zou roepen wie diegene was met het vet- en suikervrije dieet. Maar, zo ging het helemaal niet! Subtiel vroeg hij wie degene was met de paprika-allergie. Hoera voor de ober!

Cursus nummer 2, twee dagen, enkel met collega's, ruimte voor gezelligheid, in een boerderij met catering: aan onze secretaresse had ik al doorgegeven dat ze op mij met het eten niet hoefde te rekenen. We hadden namelijk een koelkast en een keuken bij de boerderij. Toen ik hoorde dat het diner bestond uit een workshop sushi en ik geen fan ben van zeewier, vond ik dat dan ook helemaal niet erg ;-).

Mijn collega's weten dat ik fanatiek bezig ben met gezonder leven, dus niemand van hun keek dan ook raar op dat ik mijn eigen crackertjes nuttigde in plaats van de bezorgde broodjes. Aan de workshop sushi-maken heb ik wel gewoon meegedaan, maar tegen de chef gezegd dat ik het niet op ging eten. Hij begreep dit en zette mij aan het knutselen met de woorden: "dan is er gewoon meer voor de rest om op te eten". Tussen twee rollen sushi door schoot ik even de keuken in en at de spaghetti op die ik in een magnetronbakje van ons mam had meegekeregen. Steelse blikken van enkele collega's die ook geen fan van zeewier waren, werden mijn kant opgeworpen toen ik met mijn buikje rond weer aanschoof.

's Avonds was het tijd voor een gezellig samenzijn en een half glas rode wijn was voor mij het toefje op de taart. Vele collega's gaven mij complimenten dat ik zelfs op zulke dagen zo gezond kon blijven eten. Tja, als ik voor iedere keer dat het makkelijker is om naar niet-gezond voedsel te grijpen een euro in mijn spaarpot moest doen, dan was ik nu waarschijnlijk bijna miljonair. En toen ik de volgende namiddag moe maar voldaan naar huis reed, besefte ik mij dat het waar was: life is all about making choices. Of liever: a healthy life is all about making the right food-choices.

Week 13: ik ga hier niet te lang bij stilstaan. Deze week zou ik het liefst uit mijn agenda scheuren, ware het niet dat ik Outlook hiervoor gebruik. Maar dat scheuren doe ik pas, nadat ik mijn les hieruit heb getrokken. Week 13 heb ik mij laten leven door een ontzettende drukte op mijn werk. Hierdoor heb ik niet goed voor mijzelf gezorgd. Het is niet zo dat ik verkeerde dingen heb gegeten, maar mijn fout was het dat ik bijna niet heb gegeten. Afgelopen vrijdag heb ik mezelf erop betrapt dat, toen ik om half elf 's avonds afgepeigerd thuis kwam, ik slechts vier crackers had gegeten. Dat is echt not done! Zeker niet omdat ik die week al helemaal niet fit was (of kwam dat wellicht door het feit dat ik dus niet goed heb gegeten?).

Na een goede nachtrust ben ik zaterdagochtend vroeg wakker geworden en ben lekker door de smeltende sneeuw naar de AH gewandeld. Heel mijn boodschappenkar heb ik volgeladen met verwen-dingen in voorbereiding op een weekendje thuis-zijn: verse ananas, luxe sla, vers gebraden rosbief, griekse yoghurt, malse kipfilet en ga zo maar door. En tot op heden heb ik niets anders dan gesmikkeld: ik heb dit weekend elk moment benut dat ik mócht eten en heb alles eruit gehaald wat er in het dieet zit. Het leek wel alsof ik qua eten moest inhalen. Misschien was dat ook wel zo..... Ik merk in ieder geval dat ik stukje bij beetje aan het opknappen ben. Gelukkig...

En wat het saldo op de weegschaal zal zijn na week 13? Dat weet ik komende dinsdag pas. Na week 12 was het in ieder geval -17,2 kilo Smile.

Karen

Twitter-nieuws


Follow MayaMerrington on Twitter