Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider

karen met naamKaren - deel 8

Ik zit er helemaal vol van....

 

Nou, na een lange tijd niet van me te hebben laten horen ben ik er weer. Vol met stof om te schrijven en met jullie te delen. Zoveel, dat ik niet weet waar ik moet beginnen.

week 13 & 14

Mijn agenda zat helemaal vol: het was een turbulente tijd. December is op het werk altijd erg druk. Bedrijven bufferen voorraad voor de feestdagen, mensen gaan op vakantie, de R zit in de maand waardoor we veel voor ziektevervanging moeten zorgen, kortom het is rennen, en nog eens rennen..... en dat kost energie. Maar in plaats van bergen honger te hebben, vergat ik door de drukte gewoon de tijd te nemen voor mijn eten. Mijn drie maaltijden lukten me prima, maar wat juist zo belangrijk is, mijn fruit en kwarkjes, juist díé schoten erbij in. Met als resultaat dat ik met de kerst totaal op was.

Ik was vol van lusteloosheid, kun je zeggen.

week 15

Maar goed, ook de kerst hadden we een druk, maar gezellig programma. Ik zag niet op tegen de dagen die normaal in het teken van eten staan. Iedereen die ons uitgenodigd had, had uitgebreid geïnformeerd over het hoe en wat van mijn eat-way-of-life en sloofde zich enorm uit. Dankjewel aan alle gastvrouwen die rekening met mij hebben gehouden: ik heb heerlijk gegeten, genoten en ben niet over de schreef gegaan.

De laatste gastvrouw van de kerstdagen, was ikzelf en elf popelende en hongerige mensen stonden om twaalf uur 's middags op de stoep voor tien gangen. Sjackie en ik zijn erin geslaagd iedereen tevreden te stellen met heerlijke (grotendeels Maya-proof) gerechten. Sommige dingen heb ik overgeslagen, maar 90% heb ik meegegeten, met als enige ‘zonden' twee glaasjes wijn en een zelfgebakken muffin. Ik zou zeggen; keurig!

Maar blijkbaar zat ik er helemaal vol van, want de volgende ochtend, vierde kerstdag, kwam alles eruit. Of ik mezelf door de onregelmaat en die muffin vergiftigd had, dat ik gewoon een virus opgelopen had of dat het gewoon algehele misère was: ik heb me nog nooit zo beroerd gevoeld. Op en top ellendig zat ik uren met een emmertje op de wc tot ik volledig leeg en verkrampt was. Ruim drie dagen heb ik me verschrikkelijk gevoeld (gelukkig had ik vakantie en draaide de toko in Tilburg door dankzij mijn geweldige team), tot ik weer wat begon te eten. Opeens had ik de behoefte aan brood en heb me dan ook tegoed gedaan aan twee sneetjes met mager beleg. Heerlijk; wat kan brood weer een verwennerij zijn. Echter, genoeg had ik er niet aan... Doe dan toch maar crackers; wel zo voedzaam.

week 16

1 januari was ik weer bijna helemaal het vrouwtje en zijn we lekker het dorp in geweest. Na twee Prosecco was ik er wel klaar mee (niets meer gewend natuurlijk) en dook iedereen de cafetaria in om te snacken. Tja, vet en alcohol zijn nou eenmaal een lekkere combi. Trots was ik op mezelf door een broodje gezond (zonder kaas) te nemen. Ik had niet per se zin in frietjes en als er een alternatief is, kan ik het ook prima laten! Van dat broodje en een blikje cola light zat ik absoluut vol. Dat kwam vast door al die complimentjes die ik gehad heb, die dag. Jeetje, om verlegen van te worden! J

3 januari kon het gewone leven weer beginnen. We zouden op het werk redelijk rustig opstarten, ware het niet dat we flink wat zieken in ons team hadden. Ik rende van hot naar her en schoot de eerste dagen weer in de valkuil van mijn tussendoortjes laten liggen. De lusteloosheid begon alweer toe te slaan tot ik het een halt toeriep: de kiwi's, komkommer, tomaten, kwarkbakjes, appels en mandarijnen gingen weer de broodtrommel in en ik heb mijn ritme weer op kunnen pakken. Gelukkig, want dit heeft me wel de energie gegeven om die week rond te krijgen. En laat ik die week nou op een super lekkere manier afsluiten: ik krijg het goede nieuws dat ik een nieuwe functie krijg..... Die functie die ik al twee jaar ambieer! Een heerlijke promotie. Maar al per 17 januari !!!

week 17

Ik zat er letterlijk én figuurlijk helemaal vol van; zo blij was ik met mijn nieuwe baan. Ik wist van gekkigheid niet waar ik met mijn blijdschap naar toe moest... Een emotie die ik nog niet had meegemaakt; zo blij dat ik er vol van zat. Vroeger zou ik mezelf en mijn omgeving getrakteerd hebben op een enorme taart, gebakjes, koekjes of snoepjes. Maar ik kreeg geen hap door mijn keel. Nou ja, tenminste die eerste paar dagen. Ik was me er terdege van bewust dat te weinig eten wel eens averechts kon werken voor mijn afvallen en heb alles op alles moeten zetten om mijn maaltijden naar binnen te krijgen. Gelukkig dwongen mijn collega's me regelmatig met hen te lunchen en even te gaan ‘roken' (nou ja, zij roken en ik eet dan een appel).

Die collega's zijn sinds enkele dagen nu mijn ‘oud-collega's'. Met pijn in mijn hart heb ik afscheid van ze genomen. En met een brok in mijn keel ben ik afgelopen vrijdag naar huis gereden. Daar heb ik me niet vergrepen aan een zak chips of pak koekjes. Nee, met een bak Total-kwark met aardbeien heb ik me op de bank genesteld en heb een lekker potje zitten brullen. Gek, dat de gedachte van junkfood niet eens meer in me opkomt.... Scheelt ook dat het niet meer in de la ligt.

Afgelopen weekend zij we lekker weg geweest, saampjes met mijn schoonouders. Als ik qua eten kijk, is zoiets niet eens meer een echte uitdaging. M'n crackers zitten nog steeds in de tas, maar ze zijn er niet uitgekomen. Ik weet voortaan de juiste keuzes te maken. Ik betrap me er dan ook op dat het ook niet meer voelt als ‘een dieet' of ‘lijnen'. Het is gewoon de manier waarop ik de juiste keuzes maak. En dat wil niet zeggen dat ik niet een keertje ‘zondig'; nee, na twee uur wandelen is een stukje verse appeltaart heerlijk voor een keertje (de helft, want een hele punt krijg ik niet op). Maar vroeger had ik ook daarbij nog een kop warme chocomel met slagroom gepakt en die ruil ik nu dan wel netjes in voor een kopje thee. Geen probleem.

week 18

Een nog lege agenda... Op de eerste dag van mijn nieuwe functie. Een nieuwe omgeving, een nieuw kantoor, nieuwe collega's en nieuwe klanten. Vele van mijn nieuwe collega's heb ik al eens eerder ontmoet. Maanden terug. Ze keken me dan ook aan alsof ik een vreemde voor ze ben als ik binnenkom. En eigenlijk ben ik dat ook: ze kennen me nog donker (niet blond) en vele kilo's zwaarder. Iedereen wil weten hoe ik dit toch voor elkaar heb gebokst en welk wonderdieet ik heb gedaan. Ik hoor mezelf zeggen: "Ah, gewoon, lekker en gezond eten. Niet echt een dieet, maar gewoon mijn gewoonte aanpassen. Dat is het eigenlijk." Maar dat is het ook: het is voor mij geen dieet meer. Ook al heb ik in het begin flink moeten puzzelen en leren wat nu wel en wat nu niet handig en lekker is. Maar dat is alleen in het begin: voor nu is het ‘a way of living'.

Maar de complimentjes: die worden nooit gewoon. Die blijven bijzonder. De leukste wil ik graag delen; toen ik afscheid nam van de receptioniste van een klant in Tilburg, gaf ze aan dat ze het jammer vond dat ik wegging. Ik was maar zo kort bij hun geweest. Ik verbaasde me al, ik was er bijna twee jaar kind aan huis geweest. Ze verduidelijkte het: dat meisje dat zo op mij leek, wat wat steviger was (‘ze zou overigens je zusje kunnen zijn') was enkele maanden geleden ineens verdwenen. Maar wel zonder afscheid te nemen. Ik besloot haar uit de droom te helpen: ! Dat meisje was ik! Alleen 23 kilo zwaarder dan nu J!

Liefs Karen

Twitter-nieuws


Follow MayaMerrington on Twitter