Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider

Week 6 

Pffff….

Min 1 kilo! Min 1 kilo. Min 1 kilo? Klopt dat wel? Begrijp me niet verkeerd; ik ben er hartstikke blij mee, maar had het niet verwacht. Ik voel me meer als plus 6, zeg maar.
Of het het donkere, regenachtige weer is, waardoor ik ’s ochtends in het donker mijn werk binnen stap en ’s avonds in het donker thuis kom… Of het hormonen zijn… Ik weet het niet; ik ben gewoon even niet in mijn hum de laatste paar dagen. Wellicht voor iedereen wel eens herkenbaar, maar ik vind het echt niet handig. Gelukkig komt het niet al te vaak voor: mijn energiepeil ligt laag, ik worstel met deadlines die eigenlijk prima te halen zijn, ik heb een puist op mijn kin en mijn kleren staan me niet. Althans, dat ben ik dan van mening. Ja, je hoort het; echte wereldproblemen. Niet dus. Wat ben ik erg!

Voel je mijn zelfmedelijden al? Ik weet dat ik echt zeur over niets, maar erover heen stappen? Nee, dat was even geen optie, natuurlijk. Wat me wel positief verraste, was dat ik ondanks mijn onbehagen geen enkele neiging heb gehad om terug te vallen op ‘troostvoer’: een bakje M&M’s (met pinda), stroopwafeltjesijs, of een chocolate chip cookie. Ik heb het ook niet in huis, maar heb er ook niet eens aan gedacht om het in huis te halen en er mezelf op te trakteren. Dat is wel ooit anders geweest. Daar kwam ik echter pas achter toen Maya vroeg of mijn humeur invloed op mijn eten had gehad. Niet dus. Qua eten gaat het goed. Ik zeg niet dat ik er niets voor moet laten en dat ik nooit zin in ‘iets’ heb, maar ik heb geen honger en geniet van elke maaltijd. Wel lekker om me dat te realiseren. Ja, en natuurlijk, toen er op zaterdagavond frikadellen speciaal voorbij kwamen vliegen, begon ik te watertanden. Maar ik ben trots dat ik níét gezwicht ben voor een hapje, terwijl dat op dat moment de makkelijkste en wellicht lekkerste weg zou zijn. Dat is wel goed, hè (geef me maar even die bevestiging; daar zit ik momenteel wel op te wachten als zielenpiet zijnde Smile)

Het eerste wat Maya afgelopen dinsdag vroeg, was: “En? Zware week gehad?” Ik weet dat ze een goede coach is en dat ze aan een stem kan horen en een gezicht kan zien hoe het met iemand is. Maar dat ze helderziend was, was voor mij nieuw. De waarheid bleek natuurlijk anders: “Ik vraag het omdat ik dat vaak zie bij mensen, nadat ze een goede en extreem leuke week hebben gehad. Een dipje is dan vaak het gevolg”, vertelde ze.

Zou het misschien daaraan liggen? Na een ‘hallelujaweek’ vakantie met onder andere Milaan, is het back-to-basic zijn dan zo’n domper? Nee, als ik goed nadenk, ligt het daar absoluut niet aan. Ik ben over het algemeen juist op mijn best als alles weer lekker gewoon is. Nou, dan trek ik bij deze de volgende conclusie: het zijn de hormonen. En al weet ik dat ik zeur om niets en dat mijn problemen helemaal geen echte problemen zijn; ik laat het vandaag toch nog maar even gebeuren en kruip lekker met een dekentje, een jankfilm en een kop thee op de bank. Maar stiekum neem ik me toch voor: morgen is alles anders Smile, In ieder geval is morgen (lees: ‘in de toekomst’) alles slanker, want desalniettemin zit ik al wel aan min 9,3 kilo na zes weken! Is dat wat? Een klein hoeraatje voor mij!

Twitter-nieuws


Follow MayaMerrington on Twitter