Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider

karen met naamKaren - deel 6

Verleiding - Week 9/10

 

Verleiding is toch wel het sleutelwoord.... En dan heb ik het niet zozeer over verleiding voor wat betreft eten. Nee, ik heb het over winkelen. I LOVE SHOPPING. Altijd al gedaan, maar op de een of andere manier heb ik nooit heel erg aan die passie toegegeven. Nou ja, ik ben sinds tijden al wel de grootste klant van Ici Paris XL en was wekelijks wel te vinden bij de Xenos en Hema voor nieuwe keukenbenodigdheden (om alles wat ik eigenlijk al had opnieuw te kopen, maar dan in het roze, mijn lievelingskleur). En ook zag men me maandelijks wel een keer de Ikea binnen wippen. Ook al ben ik groot fan van hippe kleding, het uiteindelijke kopen van kleren was vaak een Noodzakelijk Kwaad (soms huilend in een pashokje en chagrijnend weer naar huis - sorry mam, voor al die keren dat jij er een snauw voor kreeg).  Het voordeel was wel dat mijn maatje-meer mij wel altijd behoedde voor het uitgeven aan veel te veel kleren en laarzen. Dátgene wat ik leuk vond bij anderen, was vaak niet te vinden op de 46/48 grote-maten-afdeling van Miss Etam en was het er wel, dan stond het bij mij toch anders. Je moet niet denken dat ik dus maar altijd genoegen nam met ‘Tent-Wear'; nee, ik ben wel overtuigd dat ik me toch nog redelijk fashionable kleedde voor mijn figuur. Alleen was mijn kledingkeuze wel afhankelijk van een redelijk beperkt aanbod.

Maar.... Tijden veranderen! En ik zie dan ook mijn bestedingspatroon een verschuiving maken. Ik heb afgelopen week een fles parfum bij Ici laten staan en heb in plaats daarvan mijn pinpas laten zien bij een kledingwinkel. Alweer.

Momenteel hang ik tussen maatje L en XL met mijn maar liefst 16,5 kilo minder bagage op mijn heupen, buik, borst, kuiten en gezicht. Het bereik van deze confectiematen heeft zeer vele nieuwe deuren voor mij geopend. H&M, Vero Moda, Lady Sting, Only, ga zo maar door. Aangezien ik midden in de stad woon, vind ik het erg lastig om deze deuren dan af en toe toch dicht te laten. Wat me het eerste opviel, was dat de kleding die daar te koop is, wel een stuk goedkoper is dan mijn oude kloffie. Maar op de een of andere manier houd ik niet méér dan anders over aan het einde van de maand. Omdat ik gelukkig een goed zelfreflecterend vermogen én een vriend en ouders heb, weet ik hoe het komt.

Neem nou afgelopen week. Mijn collega had een paar nieuwe laarzen die ik moest en zou hebben. "Van Haren, 30 euro", wist ze mij trots te vertellen. Zeg nou zelf; 30 euro is geen geld, dus ik naar Van Haren. Daar stonden ze al te popelen om door mij aangepast te worden. Ik was verwonderd door het feit dat ik de prachtige zandkleurige-laarzen-met-subtiel-plateauzooltje-en-afneembaar-bontrandje over mijn kuiten kreeg. En toen ik in de spiegel keek, was ik intens gelukkig. Meenemen, die handel! Dat was afgelopen vrijdag.

 

Toen ik zaterdag de stad inging, werd ik naar binnengezogen bij de Vero Moda door een zandkleurig bolerootje dat bij de deur hing. Ik zag al snel dat mijn zandkleurige laarzen een schot in de roos waren; donkerblauw met zandkleurig bleek de nieuwe trend. Mijn gedachte om ze te combineren met een zwart jurkje, verdween als sneeuw voor de zon. Donkerblauw is het nieuwe zwart! Ik deed een greep in het rek, pakte een kek donkerblauw kort rokje eruit, nam het bolerootje mee en schreed op mijn plateauzolen richting paskamer (mijn aandacht werd onderweg nog wel even getrokken door een stoer zandkleurig leren jasje en twee truitjes die er subliem onder zouden staan, maar daar zullen we het niet over hebben). Ik paste alles aan en werkelijk alles paste en stond me goed. En zo goed als ik tegenwoordig ben geworden in het maken van keuzes als het gaat om eten, zo slecht ben ik geworden in het maken van keuzes als het gaat om het kopen van kleding. Conclusie: ik kies dus niet en laad gewoon alles in. 100,80 euro (exclusief de bijpassende blauwe maillot van de Hema). Dat paste nog net in mijn weekbudget en stralend liep ik de Vero uit. Dolgelukkig met mijn ‘new look' begon ik al te denken hoe ik deze aankopen thuis ging uitleggen. Ik kon toch niet ontkennen dat ik weer iets nieuws had gekocht en besloot eventuele preken dan ook maar gewoon over me heen te laten komen.

 

"Oh, weer nieuwe kleren gekocht?", vroeg mijn vriend die ik vrijdags al had kunnen overtuigen van het feit dat 30 euro echt geen geld was voor nieuwe laarzen. "Ja, het staat je wel echt goed, hoor", zei hij tot mijn grote opluchting toen ik een rondje draaide. "Maar, Kaat, besef je je wel dat die goedkope laarzen van 30 euro je uiteindelijk bijna 150 euro hebben gekost?" Slik. Hij heeft gelijk (maar dat zei ik hem natuurlijk niet). Maar van de andere kant begrijpt hij gelukkig ook dat mijn aanschaf noodzakelijk was omdat ik gewoon niets meer pas van mijn oude kloffie. Dus, ‘Noodzakelijk', ja, maar door mijn gewichtsverlies nooit meer in de context van ‘Noodzakelijk Kwaad'. En dat, vind ik, verdient een bloemetje (of een paar nieuwe laarzen Smile)!

 

Twitter-nieuws


Follow MayaMerrington on Twitter